ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΒΑΡΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!

ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΓΙΑ ΗΜΙΑΝΑΠΑΥΣΗ ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΒΑΡΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!

 

Πιθανά το έχετε διαπιστώσει κι εσείς: μπήκαμε επίσημα στο τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι «χαλάρωσης»! Η παρωδία που ξεκίνησε το Μάρτη του 2020 μοιάζει πλέον όλο και περισσότερο με κανονικότητα. Μια κανονικότητα στην οποία πότε «επιστρέφουμε» και πότε «εγκαταλείπουμε». Μια κανονικότητα έκτακτης ανάγκης, σαν να λέμε, κατάλληλη για καιρούς σαν αυτούς που ζούμε. Από Μάη μέχρι Σεπτέμβρη μπορούμε όλες να κάνουμε το κορόιδο. Να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι «αναγκαστικά θα συμβιώσουμε με τον κορονοϊό», αρκεί βέβαια να «προσέχουμε», να εμβολιαζόμαστε και να τηρούμε γενικά τα μέτρα. Κι από Οκτώβρη ξανά σοκ και δέος: μάσκες, εμβόλια, πιστοποιητικά και δωσ’ του! Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: τί είδους χαλάρωση είναι αυτή; Είμαστε σίγουρες ότι οι απλήρωτοι/ες υγειονομικοί που παραμένουν σε αναστολή εδώ και 9 μήνες δεν νιώθουν καμία χαλαρότητα. Το ίδιο όσες ψάχνουμε δουλειά και τρώμε στη μάπα ερωτήσεις τύπου «εμβόλιο έχετε κάνει;». Από την άλλη, επιβάλλεται σε όσους δουλεύουμε να κάνουμε rapid tests και δεν είμαστε λίγες αυτές που εξαναγκαζόμαστε ακόμα να φοράμε μάσκες φίμωτρα για 8 ώρες τουλάχιστον. Ένα κλίμα στρατιωτικής πειθαρχίας και φόβου έχει εγκαθιδρυθεί στις δουλειές. Κοιτώντας ψύχραιμα πίσω μας πρέπει να διαπιστώσουμε ότι αυτό είναι ένα από τα βασικά πράγματα που πέτυχαν τα αφεντικά μετά από δύο χρόνια «υγειονομικής κρίσης».

Μην σκοτίζεστε, όμως! Στο «χαλαρό» καλοκαίρι που έχουμε μπροστά μας τίποτα δεν θα θυμίζει το ζόφο του περσινού χειμώνα. Οι ταβέρνες και το λιανεμπόριο άνοιξαν προς τέρψιν όλων μας, μόνο που οι μισθοί έχουν υποτιμηθεί ακραία και για να βρούμε δουλειά πρέπει να δηλώσουμε τα υγειονομικά μας φρονήματα. Τα αφεντικά του τουρισμού γκρινιάζουν, μόνο που τα νέα από το ουκρανικό μέτωπο είναι δυσοίωνα. Άσε που για να γεμίσει το ρεζερβουάρ πρέπει να κάνουμε αίτηση για δάνειο. Καθώς ο μισθός μας ροκανίζεται πλέον με διάφορους τρόπους και ενόσω καλούμαστε να κάνουμε κι άλλες θυσίες για χατίρι των αφεντικών, η λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα» αποκαλύπτεται τελικά ως αυτό που πραγματικά είναι: μία ακόμα εντολή να βγάλουμε το σκασμό!

Continue reading

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Η ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΓΩΝ (Σάββατο 19/03 – 12:00 – Μοναστηράκι)

Η υγεία ως διαταγή είναι η υγεία των διαταγών

Το Σύστημα Υγείας δεν έπαψε ποτέ να είναι πεδίο μάχης. Από τη μία πλευρά, οι εργαζόμενοι και  κύριοι χρηματοδότες του (έμμεσος μισθός), πάλευαν να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες που προέκυπταν πρώτα και κύρια από τη νοσηρότητα της καπιταλιστικής συνθήκης. Από την άλλη πλευρά, το δημόσιο σύστημα υγείας που συνιστούσε ένα μέσο πειθάρχησης, ελέγχου και προληπτικής καταστολής, ήθελε πάντα να έχει το μονοπώλιο του ορισμού της υγείας, της νόσου και της θεραπείας.

Εφόσον λοιπόν το σύστημα υγείας ήταν πεδίο μάχης, τότε στο πρόσφατο παρελθόν μετράγαμε διαρκώς ήττες. Τα σημεία του εναντίον μας συσχετισμού πολλά. Το δημόσιο σύστημα υγείας, μια εκδοχή του κράτους πρόνοιας, παρείχε, ως ένα σημείο, “δωρεάν” υπηρεσίες υγείας, υποχωρώντας μπροστά σε κοινωνικές διεκδικήσεις αλλά επιδίωκε ταυτόχρονα να εξασφαλίζει μια “υγιή” και πειθαρχημένη εργατική δύναμη. Όσο, όμως, οι νέοφιλελεύθερες πρακτικές κέρδιζαν έδαφος, το κράτος σταδιακά κατάργησε την “προνοιακή” του εκδοχή, αποδιάρθρωσε το δημόσιο σύστημα υγείας και γιγάντωσε την ιδιωτική υγεία.

Επιπλέον, η αντίληψη για την «υγείας» μας, σταμάτησε να βασίζεται στις αυτόνομα προσδιορισμένες ανάγκες μας και συγχρονίστηκε με τις αντιλήψεις της “αγοράς”. Εδώ ο εαυτός του καθενός αντιμετωπίζεται σαν “κεφάλαιο”. Ο καπιταλισμός κατάφερε να εισάγει την υπολογιστική λογική της οικονομίας στην καθημερινή ζωή. Το άτομο πλέον είναι πάντα σε συνεχή εκπαίδευση, δια βίου μάθηση, διαρκή αξιολόγηση, συνεχή κατανάλωση, βελτίωση της εαυτής του, συνεχή παρακολούθηση της υγείας του. Κατά συνέπεια, για την αρρώστια του (για την μη επαρκή επίδοσή του) φέρει το ίδιο το άτομο την ευθύνη, αφού δεν φρόντισε επαρκώς τον εαυτό του. Όποια διαφωνούσε με το κυρίαρχο αφήγημα του τι συνιστά υγεία, σώμα, θεραπεία, τρόπος ζωής θεωρήθηκε αυτόματα εκκεντρικός στην καλύτερη περίπτωση, ή παρακμιακή, απολίτιστη στη χειρότερη.

Continue reading

Να πάρουμε τις ζωές μας πίσω! Γαλλικά/ Αγγλικά/ Αλβανικά/ Αραβικά

 

Against mandatory vaccinations
To take our lives back!
2 years now, we keep hearing “the experts” and the states go on about us always being potentially ill, about us basically being asymptomatic moving infectious threats. The only thing still permitted is to work more, harder and cheaper in order to help fight the so called “war against the invisible enemy”. A war that consists of segregations, exclusions, control.
2 years now, the constant state of emergency regime spreads in more and more aspects of our lives, enlisting our bodies and minds in its services. It forces consent, by both creating and pointing the finger at the scapegoats: that’s how we ended up with terms like “pandemic of the unvaccinated” and mandatory vaccinations as the “answer” which will supposedly intercept it. Its been 2 years full of “sanitary” terror, extortion and threats. Its now time to take our lives back!
Against the green pass and lockdowns.
Against all extortions – at all ages.
Against the state’s and bosses’ commands.

Continue reading

Η υγεία ως διαταγή είναι η υγεία των διαταγών

Εδώ και δύο χρόνια κάποιοι κύριοι που απολαμβάνουν να μιλάνε με διαγγέλματα έχουν βάλει στόχο να μετράμε τις ζωές μας σε βδομάδες. Βδομάδες με καραντίνες, βδομάδες με απαγόρευση κυκλοφορίας, βδομάδες με δύο ή τρία ράπιντ, βδομάδες με “αναστολές μέχρι να…”, βδομάδες που αντέχουν τα πιστοποιητικά, βδομάδες με πρόστιμα στην εφορία -για το καλό μας. Νέα καθήκοντα μας ανατέθηκαν, καθήκοντα υπακοής και συμμόρφωσης. Να ελέγχουμε η μια την άλλη, ο ένας τον άλλον, να πιστοποιούμε ποιος ή ποια επιτρέπεται να περάσει την πόρτα.

Continue reading