ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΒΑΡΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!

ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΓΙΑ ΗΜΙΑΝΑΠΑΥΣΗ ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΒΑΡΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!

 

Πιθανά το έχετε διαπιστώσει κι εσείς: μπήκαμε επίσημα στο τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι «χαλάρωσης»! Η παρωδία που ξεκίνησε το Μάρτη του 2020 μοιάζει πλέον όλο και περισσότερο με κανονικότητα. Μια κανονικότητα στην οποία πότε «επιστρέφουμε» και πότε «εγκαταλείπουμε». Μια κανονικότητα έκτακτης ανάγκης, σαν να λέμε, κατάλληλη για καιρούς σαν αυτούς που ζούμε. Από Μάη μέχρι Σεπτέμβρη μπορούμε όλες να κάνουμε το κορόιδο. Να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι «αναγκαστικά θα συμβιώσουμε με τον κορονοϊό», αρκεί βέβαια να «προσέχουμε», να εμβολιαζόμαστε και να τηρούμε γενικά τα μέτρα. Κι από Οκτώβρη ξανά σοκ και δέος: μάσκες, εμβόλια, πιστοποιητικά και δωσ’ του! Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: τί είδους χαλάρωση είναι αυτή; Είμαστε σίγουρες ότι οι απλήρωτοι/ες υγειονομικοί που παραμένουν σε αναστολή εδώ και 9 μήνες δεν νιώθουν καμία χαλαρότητα. Το ίδιο όσες ψάχνουμε δουλειά και τρώμε στη μάπα ερωτήσεις τύπου «εμβόλιο έχετε κάνει;». Από την άλλη, επιβάλλεται σε όσους δουλεύουμε να κάνουμε rapid tests και δεν είμαστε λίγες αυτές που εξαναγκαζόμαστε ακόμα να φοράμε μάσκες φίμωτρα για 8 ώρες τουλάχιστον. Ένα κλίμα στρατιωτικής πειθαρχίας και φόβου έχει εγκαθιδρυθεί στις δουλειές. Κοιτώντας ψύχραιμα πίσω μας πρέπει να διαπιστώσουμε ότι αυτό είναι ένα από τα βασικά πράγματα που πέτυχαν τα αφεντικά μετά από δύο χρόνια «υγειονομικής κρίσης».

Μην σκοτίζεστε, όμως! Στο «χαλαρό» καλοκαίρι που έχουμε μπροστά μας τίποτα δεν θα θυμίζει το ζόφο του περσινού χειμώνα. Οι ταβέρνες και το λιανεμπόριο άνοιξαν προς τέρψιν όλων μας, μόνο που οι μισθοί έχουν υποτιμηθεί ακραία και για να βρούμε δουλειά πρέπει να δηλώσουμε τα υγειονομικά μας φρονήματα. Τα αφεντικά του τουρισμού γκρινιάζουν, μόνο που τα νέα από το ουκρανικό μέτωπο είναι δυσοίωνα. Άσε που για να γεμίσει το ρεζερβουάρ πρέπει να κάνουμε αίτηση για δάνειο. Καθώς ο μισθός μας ροκανίζεται πλέον με διάφορους τρόπους και ενόσω καλούμαστε να κάνουμε κι άλλες θυσίες για χατίρι των αφεντικών, η λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα» αποκαλύπτεται τελικά ως αυτό που πραγματικά είναι: μία ακόμα εντολή να βγάλουμε το σκασμό!

Continue reading

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Από την πολεμική κανονικότητα στην κανονικότητα του πολέμου                          (η πίστη στο κράτος το οπλίζει εναντίον μας)

Τελικά είναι αλήθεια, τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνει το κράτος στην εποχή του κορωνοϊού στοχεύουν στο καλό της υγεία μας: πρόστιμα και ξύλο αν βγούμε απ’ το σπίτι χωρίς την άδεια της αστυνομίας, μάσκες/τεστ/εμβόλια για να μας επιτραπεί να δουλέψουμε ή να μπούμε στο σούπερ μάρκετ, κλειστά νοσοκομεία και τηλέ-αποβλάκωση. Πάνω στην υγεία χτίστηκε η νέα νομιμοφροσύνη: είμαστε λένε σε «πόλεμο» και η σωτηρία μας προϋποθέτει την πίστη και την υπακοή στις κρατικές εντολές. Κάπως έτσι η καθημερινότητά μας μετατράπηκε σε καψόνι, η φτώχεια απογειώθηκε, οι κοινωνικές διακρίσεις επικαιροποιήθηκαν (και απενοχοποιήθηκαν) καθώς διαλυόμαστε ψυχοσωματικά μέρα με τη μέρα.

Ωστόσο, ενώ οι «ασύμμετρες απειλές» ανανεώνονται, η «έκτακτη ανάγκη» σαν μέθοδος διακυβέρνησης έχει μονιμοποιηθεί. Ήδη από το 2001 και τον πόλεμο ενάντια στον «αόρατο εχθρό» της «τρομοκρατίας», η περιστολή των ελευθεριών, η επιτήρηση και η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας, εξασφάλιζαν πως οι αντιστάσεις στις επιταγές του καπιταλισμού θα καταστέλλονται με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της ασφάλειας ή της δημοκρατίας. Θυμόμαστε τι συνέβη και με τα «μέτρα αντιμετώπισης» της οικονομικής κρίσης: το κράτος και οι τεχνοκράτες «ειδικοί» του, αποφάσισαν πως πρέπει να δουλεύουμε με μισθούς πείνας για να σωθεί η «οικονομία». Και το ντόμινο των κρίσεων συνεχίζεται: η ενεργειακή προστίθεται στην κλιματική, έρχεται η επισιτιστική (και ποιος ξέρει ποια άλλη), με την ρητορική της «ατομικής ευθύνης», τα πιστοποιητικά και τα σκαναρίσματα, έτοιμα για κάθε νέα χρήση.

Τώρα που η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών έφερε τον χωρίς εισαγωγικά πόλεμο σε πρώτο πλάνο στις οθόνες μας, καλούμαστε και πάλι να στοιχηθούμε πίσω από την «εθνική γραμμή»: θα πρέπει να χειροκροτήσουμε την αποστολή όπλων στην Ουκρανία από το ελληνικό κράτος. Θα πρέπει να πληρώσουμε τρόφιμα, ενέργεια και καύσιμα πέντε φορές πάνω -δήθεν εξαιτίας του πολέμου- γιατί «η ειρήνη απαιτεί θυσίες». Η πίστη σε όσα διατάζουν κράτος και αφεντικά, δεν πρόκειται να μας σώσει ούτε από αρρώστιες, ούτε από «ακρίβειες», ούτε από βόμβες: είναι μονόδρομος προς την υποταγή και το θάνατο.

Οι καθημερινές μας αρνήσεις και ανταρσίες, η αυτοοργάνωση της αντίστασης
και της αλληλεγγύης είναι ο δικός μας δρόμος. Και θα τον διαβούμε.

-αφίσα που κολλήθηκε στις γειτονιές της Αθήνας τον Απρίλιο του 2022 σε 2000 αντίτυπα-

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Η ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΓΩΝ – Ανταπόκριση

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Η ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΓΩΝ

Σάββατο 19/03 > 12:00 > Μοναστηράκι

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ:

  • Βάλανε χαφιέδες σ’όλες μας τις κινήσεις / Σκατά στις καραντίνες και τις πιστοποιήσεις
  • Πρόστιμα, απολύσεις, στον πάτο ο μισθός / Αυτό δεν είναι υγεία είναι εκβιασμός
  • Η λύση στην κρίση μίσος ταξικό / Χορτάσαμε από μπάτσους και κάθε ειδικό
  • Ούτε εθνικός, ούτε υγειονομικός / Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός
  • Πρόστιμα, σκανάρισμα και πιστοποιητικά / Έγινε η “υγεία” μας του μπάτσου η χαρά
  • Αυτό, αυτό, αυτό είναι σωστό / Οι λοιμωξιολόγοι να βγάλουν τον σκασμό
  • Σύνορα, checkpoints και διαχωρισμοί / Έγινε όλη η πόλη μία φυλακή
  • Δύο χρόνια τώρα μας έγινε σαφές / Ο φόβος φυλάει τις διαταγές
  • Μέχρι χθες σου λέγανε μη βήξεις και κολλήσεις / αύριο θα σου πούνε να πας να πολεμήσεις

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: Η ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΓΩΝ (Σάββατο 19/03 – 12:00 – Μοναστηράκι)

Κλείσαμε και με τη βούλα τα δύο χρόνια από όταν ξεκίνησε η καταιγιστική αλληλουχία απαγορεύσεων, καταναγκασμών και αποκλεισμών στο όνομα της υγείας. Από τότε, έχουν ακουστεί πολλά γι’αυτήν: «υγεία» είναι ο μπάτσος με το θερμόμετρο στο χέρι, είναι τα κουσούρια που μας άφησε η καραντίνα, είναι η ζωή μέσα από οθόνες, είναι τα νοσοκομεία που μοιάζουν όλο και περισσότερο με πτωχοκομεία, είναι η ατομική/κοινωνική ευθύνη, είναι οι τηλεφωνικές γραμμές του εοδυ, είναι το σκανάρισμα, είναι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός και οι υγειονομικές ζώνες. Όλα στο ίδιο καταλήγουν: η «υγεία» και το σύστημά της θα πρέπει να ιδωθούν ως σύμπλεγμα πειθαρχικών μηχανισμών, ως ένας σύγχρονος τρόπος διακυβέρνησης. Έτσι, τα «λεφτά για την υγεία που δεν υπάρχουν» και το σύστημα που «είναι υπό πίεση» – ακόμα και αν έχουν δαπανηθεί αμέτρητα ποσά στις φαρμακοβιομηχανίες και σε νέες τεχνολογίες -, μεταφράζονται στο ότι όσοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις, όσες έχουν «κακές συμπεριφορές», θα περισσεύουν και θα πληρώνουν «αντίτιμα υγείας». Και ποιος ξέρει τι άλλο.

Το κράτος δεν είναι μόνο τα χουντικού τύπου διαγγέλματα, αλλά έχει όσα πρόσωπα του αναλογούν: αν η κυβέρνηση, η λεγόμενη δεξιά, εκπροσωπεί τη μία πλευρά των ασταμάτητων προσταγών και της οργανωμένης σύγχυσης, τότε η αντιπολίτευση, η λεγόμενη αριστερά, είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Γι’αυτό και οι λαϊκίστικες κραυγές περί «υγείας του λαού» σωπαίνουν όταν μας απολύουν, μας ρίχνουν τα μεροκάματα και μας αρρωσταίνουν με πρόσχημα το καλό μας. Γι’αυτό και θεωρούν ότι αν δεν βγάζεις τον σκασμό και δεν ανανεώνεις τη νομιμοφροσύνη σου κάθε μερικούς μήνες μέσω διαδοχικών εμβολιασμών, είσαι άξιος της μοίρας σου.

Στις αναστολές και τις επερχόμενες απολύσεις των χιλιάδων «ανεμβολίαστων» εργαζόμενων στη βιομηχανία της υγείας – των ίδιων δηλαδή που ανακήρυξαν ως ήρωες πριν δύο χρόνια – βρίσκεται μία κεντρική επιλογή του κράτους και των αφεντικών. Δείχνει, για όσους δεν το είχαν ήδη καταλάβει, ποια είναι η μοίρα που επιφυλάσσουν για όσες από μας δεν πειθαρχούν στις εκάστοτε εντολές. Και τοποθετεί τα «συστήματα υγείας» στην πρώτη γραμμή της επέλασης της καπιταλιστικής κρίσης και αναδιάρθρωσης – εκεί που κανένας στρατός δεν ανέχεται την ανυπακοή.

Να τους κόψουμε τη φόρα!

-αφίσες που τυπώθηκαν σε 3000 αντίτυπα και κολλήθηκαν σε γειτονιές της Αθήνας ως προπαγανδιστικό μέσο για την διαδήλωση της 19ης Μαρτίου-