Οι ψηφιακές τεχνολογίες ήρθαν σταδιακά, μέσα σε ένα σύννεφο υποσχέσεων για ευκολότερη ζωή, ορθολογικό -άρα και δίκαιο- διαμοιρασμό των αγαθών και των υπηρεσιών, νέες ατελείωτες μορφές ψυχαγωγίας και πάνω απ’ όλα, συνδεσιμότητα ενάντια στη μοναξιά και ασφάλεια απέναντι σε διάφορους “αχαρτογράφητους” κινδύνους. Οικειοθελώς γίναμε διαθέσιμοι και διαθέσιμες στον θαυμαστό νέο κόσμο, θέλοντας να ξορκίσουμε με τεχνικούς τρόπους αδιέξοδα τα οποία μόνο τεχνικά δεν ήταν.

Δυόμιση χρόνια πριν, όλα αυτά που είχαμε εκπαιδευτεί να επιθυμούμε “ελεύθερα” (απ’ την τηλεκατανάλωση μέχρι την τηλεεκπαίδευση και τις τηλεσχέσεις, εν γένει) έγιναν υποχρεωτικά. Και όλες οι σχέσεις πέρα από αυτές απαγορεύτηκαν διά νόμου: σαν μολυσματικές, σαν επικίνδυνες, σαν άχρηστες. Και τελικά; Έγινε κανείς πιο υγιής επειδή κατέγραφε διαρκώς τις σωματικές του λειτουργίες με ρολόγια και κινητά; Υπήρξαμε λιγότερο μόνοι επειδή είχαμε πλατφόρμες τηλε-σχέσεων; Γλιτώσαμε τη γραφειοκρατία ενώ πλέον μπαίνουμε στο gov.gr σχεδόν καθημερινά; Και τελικά, φασιστικά, αντικοινωνικά μέτρα σαν την καραντίνα θα είχαν χρησιμοποιηθεί, εάν δεν είχαν πρώτα δημιουργηθεί τα μέσα που τα έκαναν εφικτά; Αν δεν υπήρχαν οι τεχνολογίες προσομοίωσης της ζωής, πώς θα μπορούσαμε να “μείνουμε σπίτι;”

Οι μέρες μας γεμίσανε οθόνες και αλγόριθμους και ψηφιακές αιτήσεις και στατιστικές. Μέσα σε μια καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει, τα αφεντικά και τα κράτη παγκοσμίως επιχειρούν ένα άλμα προς τα μπροστά, που περνάει πάνω από τις ζωές μας. Γι’ αυτό μας θέλουν να απαντάμε μόνο στα ερωτήματα που μας βάζουν αυτοί, γι’ αυτό μας θέλουν να είμαστε μόνες, φτηνές, ελέγξιμες, φοβισμένοι και υπάκουοι, γι’ αυτό θέλουν να αισθανόμαστε αδύναμοι και αδύναμες μακριά απ’ τις λύσεις που έχουν να μας προσφέρουν. Γι’ αυτό θέλουν να μη συναντιόμαστε, να αγανακτούμε στα σόσιαλ μίντια και να αντιδράμε με emoji.

Η μηχανή έμαθε πολλά τα 2,5 αυτά χρόνια αλλά μάθαμε κι εμείς -και δεν πρόκειται να ξεχάσουμε όσα μας βοήθησαν να την παλέψουμε. Όταν οι γνώσεις μας γύρω από τη φροντίδα και τα σώματά μας κλάπηκαν μαζικά (και αντικαταστάθηκαν με τεχνικές ορολογίες και apps), υπενθυμίσαμε στις εαυτές μας τη σημασία τους για την αναπαραγωγή μας με τους δικούς μας όρους. Όταν οι σχέσεις μας ασφυκτιούσαν μέσα σε ένα σύστημα πλήρους ελέγχου και πειθάρχησης, ξαναβρεθήκαμε έξω από αυτό. Όταν μας απαγόρευσαν τους δρόμους, τους διεκδικήσαμε με τους τρόπους που ήδη ξέραμε, και όσους μπορέσαμε να σκεφτούμε, η μία δίπλα στον άλλο. Και θα το ξανακάνουμε, καλύτερα. Περισσότεροι και περισσότερες.

-αφίσα που κολλήθηκε στις γειτονιές της Αθήνας τον Νοέμβριο του 2022 σε 1500 αντίτυπα-

Από τον Μάρτη του 20’ και μετά, το κράτος επιδοτεί ως κομμάτι των διαταγών του: δούλευες σερβιτόρα και η δουλειά σου κρίθηκε υγειονομικά επικίνδυνη; Πάρε 534 ευρώ και κλείσου στο σπίτι. Είσαι μαθητής και το σχολείο θεωρήθηκε η πηγή του κακού; Πάρε ένα τάμπλετ και μάθε να μιλάς με τους φίλους σου μόνο με ψηφιακές φατσούλες. Και λίγους μήνες μετά: είσαι “κοινωνικά υπεύθυνος” νέος και εμβολιάστηκες; πάρε 100 ευρώ σε κουπόνια.

Η εποχή που το κράτος συστηνόταν ακόμα ως «προνοιακό», με τα παραδοσιακά επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, αναπηρίας κλπ, έχει παρέλθει εδώ και χρόνια. Αυτό που εμφανίζεται τώρα δεν είναι η αναβίωσή τους, αλλά ένα νέο είδος επιδοτήσεων, τις οποίες τα επιτελεία ονομάζουν σταθερά και κυνικά ως «pass»: το power pass, το fuel pass και το freedom pass ειναι η συνέχεια των υπό προϋποθέσεις προνομίων που παρέχονται μετά το green pass. Είναι “διαβατήρια”, που παραπέμπουν στις διαρκώς εμφανιζόμενες περιφράξεις σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Ψηφιακές, ταξινομημένες, καταγεγραμμένες, προορισμένες να εξαργυρώνονται στα ταμεία συγκεκριμένων επιχειρήσεων, οι νέες επιδοτήσεις ταιριάζουν γάντι στο κράτος που κυβερνάει με διαγγέλματα, ειδικούς και μπάτσους: είναι φτιαγμένες για να μας εκπαιδεύουν στους νέους εγκεκριμένους τρόπους ζωής.

Οι επιταγές της κυριαρχίας θα περνούν μέσα από τη διαχείριση διαδοχικών κρίσεων (από την «υγειονομική», στην «ενεργειακή» ή την «επισιτιστική»), όπου αναδεικνύονται νέες τεχνολογίες διακυβέρνησης, που συνθέτουν ένα «social credit system». Τα νέου τύπου επιδόματα είναι ακόμα μία μορφή πειθάρχησης και εμφανίζονται παράλληλα με το αντίβαρό τους, που είναι τα πρόστιμα, για κάθε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Αν λοιπόν στα χρόνια της covid το κριτήριο επιδότησης ή προστίμου ήταν ο εμβολιασμός, αύριο μπορεί να είναι η «υπεύθυνη κατανάλωση ενέργειας», η «υπεύθυνη κατανάλωση τροφής», ή η ανταπόκριση σε κάποιους άλλους δείκτες. Ζωή στη φτήνια και με πόντους δηλαδή. Αυτό σίγουρα το επιδοτούν τα κράτη και τα αφεντικά. Κι όποιος δε συμμορφώνεται, πεθαίνει.

Ωστόσο, το σχέδιο θα πάει άπατο, αν σταματήσουν να κάνουν κουμάντο στα μυαλά μας. Θα πρέπει να θυμόμαστε: Οι κάθε είδους επιδοτήσεις είναι ένα ελάχιστο μέρος του πλούτου και της ζωής που μας έχουν κλέψει. Οι “κρίσεις” που μας σερβίρουν, είναι ο τρόπος για να ξεφύγουν από τα δικά τους αδιέξοδα.

Δε θα τους το κάνουμε εύκολο.

-αφίσα που κολλήθηκε στις γειτονιές της Αθήνας τον Οκτώβριο του 2022 σε 1400 αντίτυπα-

Από την πολεμική κανονικότητα στην κανονικότητα του πολέμου                          (η πίστη στο κράτος το οπλίζει εναντίον μας)

Τελικά είναι αλήθεια, τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνει το κράτος στην εποχή του κορωνοϊού στοχεύουν στο καλό της υγεία μας: πρόστιμα και ξύλο αν βγούμε απ’ το σπίτι χωρίς την άδεια της αστυνομίας, μάσκες/τεστ/εμβόλια για να μας επιτραπεί να δουλέψουμε ή να μπούμε στο σούπερ μάρκετ, κλειστά νοσοκομεία και τηλέ-αποβλάκωση. Πάνω στην υγεία χτίστηκε η νέα νομιμοφροσύνη: είμαστε λένε σε «πόλεμο» και η σωτηρία μας προϋποθέτει την πίστη και την υπακοή στις κρατικές εντολές. Κάπως έτσι η καθημερινότητά μας μετατράπηκε σε καψόνι, η φτώχεια απογειώθηκε, οι κοινωνικές διακρίσεις επικαιροποιήθηκαν (και απενοχοποιήθηκαν) καθώς διαλυόμαστε ψυχοσωματικά μέρα με τη μέρα.

Ωστόσο, ενώ οι «ασύμμετρες απειλές» ανανεώνονται, η «έκτακτη ανάγκη» σαν μέθοδος διακυβέρνησης έχει μονιμοποιηθεί. Ήδη από το 2001 και τον πόλεμο ενάντια στον «αόρατο εχθρό» της «τρομοκρατίας», η περιστολή των ελευθεριών, η επιτήρηση και η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας, εξασφάλιζαν πως οι αντιστάσεις στις επιταγές του καπιταλισμού θα καταστέλλονται με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της ασφάλειας ή της δημοκρατίας. Θυμόμαστε τι συνέβη και με τα «μέτρα αντιμετώπισης» της οικονομικής κρίσης: το κράτος και οι τεχνοκράτες «ειδικοί» του, αποφάσισαν πως πρέπει να δουλεύουμε με μισθούς πείνας για να σωθεί η «οικονομία». Και το ντόμινο των κρίσεων συνεχίζεται: η ενεργειακή προστίθεται στην κλιματική, έρχεται η επισιτιστική (και ποιος ξέρει ποια άλλη), με την ρητορική της «ατομικής ευθύνης», τα πιστοποιητικά και τα σκαναρίσματα, έτοιμα για κάθε νέα χρήση.

Τώρα που η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών έφερε τον χωρίς εισαγωγικά πόλεμο σε πρώτο πλάνο στις οθόνες μας, καλούμαστε και πάλι να στοιχηθούμε πίσω από την «εθνική γραμμή»: θα πρέπει να χειροκροτήσουμε την αποστολή όπλων στην Ουκρανία από το ελληνικό κράτος. Θα πρέπει να πληρώσουμε τρόφιμα, ενέργεια και καύσιμα πέντε φορές πάνω -δήθεν εξαιτίας του πολέμου- γιατί «η ειρήνη απαιτεί θυσίες». Η πίστη σε όσα διατάζουν κράτος και αφεντικά, δεν πρόκειται να μας σώσει ούτε από αρρώστιες, ούτε από «ακρίβειες», ούτε από βόμβες: είναι μονόδρομος προς την υποταγή και το θάνατο.

Οι καθημερινές μας αρνήσεις και ανταρσίες, η αυτοοργάνωση της αντίστασης
και της αλληλεγγύης είναι ο δικός μας δρόμος. Και θα τον διαβούμε.

-αφίσα που κολλήθηκε στις γειτονιές της Αθήνας τον Απρίλιο του 2022 σε 2000 αντίτυπα-