Η πολιτισμένη δύση έχει πάρει το όπλο της εδώ και χρόνια και (μας) σημαδεύει

Αφίσα που κολλιέται στους δρόμους και στις γειτονιές της Αθήνας.

 

Η πολιτισμένη δύση έχει πάρει το όπλο της εδώ και χρόνια και μας σημαδεύει
Οι ειδήσεις μάλλον ξεχάσανε να το πούν:
Δυόμισι δεκαετίες τουλάχιστον πριν την αμερικανοισραηλινή επίθεση που δολοφόνησε 168 μαθήτριες στο νότιο Ιράν, το δυτικό σύμπλεγμα κρατών είχε αποφασίσει σαν λύση για τα οικονομικά του προβλήματα την εδραίωση πολεμικών δραστηριοτήτων στον πλανήτη. Χρόνο με τον χρόνο το δυτικό σύμπλεγμα κρατών κινείται όλο και πιο επιθετικά σε όλο και περισσότερες περιοχές (το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Ουκρανία, η Συρία, η Υεμένη και η Παλαιστίνη είναι κάποια παραδείγματα μόνο).
Την ίδια στιγμή σταδιακά εγκαθιστά όλο και πιο “δικτατορικά” στοιχεία στην διακυβέρνηση των εσωτερικών των δυτικών κοινωνιών (η άνευ όρων επέκταση του στρατο/αστυνομο/τεχνολογικού ελέγχου πάνω στον φόβο της τρομοκρατίας και την οργανωμένη διάχυση της ισλαμοφοβίας, το κουρέλιασμα των αστικοδημοκρατικών συνταγμάτων κατά την περίοδο του κόβιντ). Η “δημοκρατία”, οι “ελευθερίες”, η “ηθική ανωτερότητα της πολιτισμένης δύσης” αρχικά λειτούργησαν σαν το ηχητικό background που πουλούσαν οι δυτικές δημοκρατίες στους υπηκόους καθώς τους κερνούσαν όλο και περισσότερο σκατά. Στο πέρασμα των χρόνων όμως κι αυτό άρχισε να υποχωρεί: και να αντικαθίσταται με μια πανικόβλητη επίκληση στη βία τον ρατσισμό και τον τρόμο: Έτσι είναι γιατι έτσι το λέμε. Στην περίπτωση της κτηνώδους επίθεσης στην παλαιστινη αυτό έγινε περισσότερο σαφές απο ποτέ: Δεν είμαστε εδώ για να πείσουμε. ”
Το ηθικό πλεονέκτημα δεν ήταν ποτέ το πραγματικό φόρτε της Δύσης. Αυτό που αλλάζει όμως είναι ότι σήμερα, στην παρακμή της, δεν κουράζεται καν να το επικαλεστεί : Αυτό το σάπιο τσούρμο αλληλοεπιβουλώμενων παιδοβιαστών ceo, μηχανικών, τηλεοπτικών, παλιάτσων, μυστικών πρακτόρων και λοιπών σκουπιδιών δεν έχουν χρόνο να υπερασπιστούν την αστική τους αθωότητα. “Έχουν σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούν αυτή την στιγμή”
Ο Πόλεμος έχει εγκατασταθεί στο feed των δυτικών υπηκόων, στην ελλάδα και αλλού. Έχει εγκατασταθεί ήδη καιρό στις τιμές των ραφιών του σουπερμάρκετ και των ενοικίων του -ο πόλεμος κοστίζει. Έχει εγκατασταθεί επίσης στην διακυβέρνηση με διαγγέλματα στην διαρκή επέκταση των αστυνομικών ελέγχων και την πριν καταλήξει να γίνει γελοίες χολιγουντιανές δηλώσεις στο στόμα του Δένδια που αποζητά φέρετρα με σημαίες. Το ελληνικό κράτος εδώ και χρόνια χώνεται με τα μπούνια σε οτιδήποτε συμβαίνει στον παγκόσμιο χάρτη που μυρίζει αίμα, στο πλευρό των χειρότερων καθαρμάτων. Και σχεδιάζει το πώς θα μας τραβήξει μαζί του.
Υπάρχει μια μεταφυσική εικόνα για τον πόλεμο που μοιάζει κάπως με μια τηλεοπτική αναπαράσταση της βόμβας στην Χιροσίμα, η στιγμή που κάποια στιγμή θα έρθει και όλα τελειώνουν. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Πόλεμος έχει ξεκινήσει και μοιάζει περισσότερο με τα κέντρα κράτησης μεταναστών -ή την Παλαιστίνη. Διαρκεί στον χρόνο: Αυτές και αυτοί που έχουν την αξιοπρέπεια, την οργάνωση και το πείσμα να φτιάξουν χώρο για τις ευαισθησίες και τις αξίες τους, θα μπορούν να μπλοκάρουν τα σχέδια των αφεντικών για τις ζωές τους.

I5! ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ Τ’ΑΦΕΝΤΙΚΑ

// γκράφιτι με ρολά από Antifa Lab+Outsiders
Έχει πάει με τα πολλά 02:00, τα κοντάρια με τα ρολά κινούνται ήδη παλλόμενα πάνω-κάτω, τα γράμματα έχουν αρχίσει να σχηματίζονται από τα δεξιά προς τα αριστερά, οι τσίλιες είναι στις θέσεις τους. Το όλο θέμα για αυτές που βάφουν είναι να γίνει η δουλειά με κυνικότητα, σαν να μην ήταν δηλαδή σκαρφαλωμένες σε μια ταράτσα. Οι μπλε φάροι κάνουν ανά στιγμές τις εμφανίσεις τους αλλά «το βασικό θέμα είναι οι ρουφιάνοι» όπως με αυτοπεποίθηση σχολίασε ένας βετεράνος των rooftops. «Δεν πολεμάμε για τ’ αφεντικά» είναι αυτό που συμφωνήσαμε να γραφτεί. Δηλαδή, όσο περνάει απ’το χέρι μας, τα σχέδια του ελληνικού κράτους στον παγκόσμιο πόλεμο, τα σχέδια για τον πόλεμο ενάντια στην πολυεθνική εργατική τάξη «του», να πάνε κουβά – ή έστω να μην βρουν κανένα δρόμο στρωμένο. Στην Βοσνία, στην Παλαιστίνη και στα σύνορα, το εθνικό συμφέρον είναι από καιρό βουτηγμένο στο αίμα «των άλλων».
Περασμένες 02:30 και το κομμάτι έχει πάρει μορφή: «Ι5» φαίνεται έντονα πλέον από μακριά. Τι περίεργο πράγμα και αυτό, να καταλήγουμε να βάφουμε την ονομασία ενός κρατικού πιστοποιητικού στον τοίχο, ακριβώς για να δηλώσουμε ότι είμαστε στην απέναντι μπάντα και να δώσουμε δύναμη στους ανθρώπους μας που αρνούνται την θητεία. Στην απέναντι μπάντα: δηλαδή όχι από αυτούς που ψάχνουν σε τίτλους ειδήσεων ευκαιρίες να κάνουν αντιπολίτευση. Αλλά από αυτούς και αυτές που πριν κανένα δίχρονο διαδήλωναν λίγους δρόμους πιο πάνω με σύνθημα «όποιο χέρι σηκώνεται πάνω σε « «ούτε μία ώρα στο στρατό». Τελικά, δίνεται μάχη σε αυτή την πόλη και είναι καθημερινή και είναι αθόρυβη και έχει πείσμα. «Και να στο πω κι αλλιώς, σκέψου μία πόλη χωρίς αντιφασιστικές αφίσες, χωρίς τα σπρέι και τα ρολά μας, χωρίς τις διαδηλώσεις και τα μαζέματά μας, χωρίς τις μουσικές μας. Αυτή θα ήταν σίγουρα μία πόλη που έχει χαθεί.» είχε σημειώσει η Ε. πριν κάποιες μέρες σε μια συνέλευση – και, ομολογουμένως, είχε ένα καλό point.
Today is 03:00. Θα μπορούσε και νωρίτερα αλλά οι γκραφιτάδες είναι ψείρες ώρες-ώρες και κάθονται στο τέλος να πειράξουν τις λεπτομέρειες. Μαζευόμαστε, φορτώνουμε το αμάξι και σπάμε. «Πω φίλε, ξυπνάω σε τρεις ώρες για δουλειά. Αλλά δε γαμιέται, πρώτη φορά θα είναι που θα πάω σε αυτή την κατάσταση;» Ο οδηγός του αμαξιού φυσάει τα χνώτα του στην πίσω όψη ενός CD, το σκουπίζει με τη μπλούζα και το βάζει να παίξει: το μοντέλο αυτό είναι εικοσαετίας και βάλε, ευτυχώς να λέμε που δεν παίρνει ακόμα κασέτες. «Κλασικός oλντ-σκουλάς, τί θα έβαζε» παρατηρεί ο Μ. κρυφο-γουστάροντας με το κομμάτι που μπήκε: “There’s a war going on outside no man is safe from…”

Εμάς σημαδεύουν

Αφίσες που κολλιούνται στο κέντρο και στις γειτονιές της Αθήνας

Εμάς σημαδεύουν

Από τα covid test μέχρι τα αλκοτεστ 

Μια θητεία δρόμος

Το 112 μας λέει πότε να βγούμε από τα σπίτια για να μην πνιγούμε από τη βροχή. Πάρκα και πλατείες γέμισαν με κάμερες, drones, σεκιούριτι για να κάνουμε ¨ασφαλείς βόλτες¨ . Στα χρόνια του κόβιντ το κράτος νοιαζόταν για τους “συνανθρώπους μας που πεθαίνουν” και μας έκλεισε στα σπίτια μας. Στο παρόν, νοιάζεται για αυτούς που πεθαίνουν στο δρόμο εξαιτίας της αντικοινωνικής οδήγσης μεθυσμένων οδηγών, οπότε μας τάραξε στα πρόστιμα για χίλιους δυο άσχετους λόγους.

Σε έναν παράλληλο κόσμο με κάπως λιγότερο “νοιάξιμο”, ο Δένδιας μας λέει ότι θα πρέπει να αυτοθυσιαστούμε και να είμαστε έτοιμοι να μπούμε σε φέρετρα με σημαίες. Το ελληνικό κράτος εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο, προμοτάρει τη στρατιωτική θητέια και όσο γράφουμε αυτή την αφίσα προστίθενται κι άλλοι πόλεμοι στον χάρτη.

Δεν θέλουν λοιπόν, το καλό μας. Αυτό που θέλκουν είναι οχυρωμένες πόλειε-στρατόπεδα που θα ρέουν μόνο οι δικές τους εντολές ώστε να γ΄νουμε τόσο υπάκουοι που θα σκοτωνόμαστε όταν και όπου επιλέξουν αυτοί. Θα κοιτάμε οθόνες και θα κυκλοφορούμε αποκλειστικά με τους δικούς τους όρους μέχρι όταν αποφασίσουν και τη φυσική μας εξόντωση, όταν βολεύει τα πολεμικά τους πλάνα ή όταν απλώς περισσεύουμε.

Αυτό που θέλουν είναι να γίνουμε πειθαρχημένοι στρατιώτες. Απανωτά check points σε κομβικά σημεία της πόλης. Τότε έλεγχαν γιατί περπατάμε στο δρόμο, τώρα τσεκάρουν γιατί έχουμε πιει μια μπύρα. Μας δίνουν επιδόματα πειθαρχίας για να ζούμε στα όρια της επιβίωσης και -γιατί όχι- να δουλεύουμε για το στρατό, αφού πληρώνει καλύτερα σε σχέση με το 3 και 60 την ώρα. Μας θέλουν να ψάχνουμε πάντα δίπλα μας τον εχθρό. Όποιος δεν θέλει να πάει στρατό να θεωρείται ανεύθυνος που κοροιδεύει τους αφελείς πολίτες που κάνουν τη θητεία τους. Και να περνάμε από τεστ συνέχεια, είτε με μπατονέτες στη μύτη είτε με self alcotest στο αμάξι, είτε με ό,τι άλλο μας επιβάλλουν στο μέλλον.

Δεν τους νοιάζει λοιπόν ούτε η υγεία μας, ούτε το αλκοόλ, εμάς σημαδεύουν.

Δεν αναμασάμε τα λόγια των εχθρών 

Δεν υπακούμε τις κρατικές διαταγές

 

Αυυτοκόλλητα Γενάρης 2026

Αυτοκόλλητα που κυκλοφόρησαν τον Ιανουάριο του 2026 και κολλιούνται στους δρόμους και στις γειτονιές της Αθήνας

Όλα τα καθάρματα μια εταιρεία, πορεία στη γειτονιά της Κυψέλης

Το Σάββατο 22/11/2025 μαζευτήκαμε και περπατήσαμε μαζί στη γειτονιά της Κυψέλης.

Ή με την Παλαιστίνη, ή με τους φασίστες

 

Όσα viber και να κλείσετε, οι δρόμοι μας ανήκουν

 

ΟΣΑ VIBER ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

«Έξυπνες» κάμερες μας σημαδεύουν στα φανάρια, τροχόμπατσοι μας την έχουνε στημένη στις γωνίες, μας αρπάζουν το δίπλωμα και μας φορτώνουν με πρόστιμα, ντρόουνς πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας και μας διατάζουν. Στα media οι ρουφιάνοι που κάνουν τους δημοσιογράφους, μας παρουσιάζουν για εγκληματίες, μας βρίζουν και μας απαξιώνουν. Στη βουλή ψηφίζουνε όλο και πιο αυστηρές ποινές για να μας «βάλουνε μυαλό».

Λένε ψέματα: Τα Τροχαία Ατυχήματα μειώνονται σταθερά την τελευταία δεκαετία και δενοφείλονταν ποτέ σε «εγκληματίες» οδηγούς όπως λένε, αλλά στο άθλιο οδικό τους δίκτυο, μέσα στο οποίο πρέπει να χωρέσουμε όλη την ένταση της εκμετάλλευσης από τις κωλοδουλειές που μας επιβάλλουν.

Λένε ψέματα: Αυτή η πόλη συνεχίζει να λειτουργεί χάρις την ικανότητα, την εμπειρία, την ευφυΐα και την αλληλεγγύη των οδηγών της. Αν ο ΚΟΚ εφαρμοζόταν στ’ αλήθεια για δύο ώρες τα πάντα θα «πάγωναν».

Λένε ψέματα: Δεν νοιάζονται για το καλό μας. Οργανώνουν τις πόλεις σαν στρατόπεδα, με όλο και περισσότερη φτώχεια και έλεγχο για εμάς, γιατί μας προορίζουν να πολεμήσουμε για τα “εθνικά” συμφέροντά τους…

Το κράτος, έχοντας την δυνατότητα να κλείσει μ’ ένα κλικ τις ομάδες τις ομάδες αλληλο-ενημέρωσης για τα μπλόκα της τροχαίας στο viber και κατασκευάζοντας αυθαίρετες κατηγορίες για τους διαχειριστές τους, δεν καταφέρνει και πολλά: το μίσος μας παραμένει ατόφιο και η ανάγκη να οργανωθούμε έξω από τα ψηφιακά -και μη- πεδία του ελέγχου τους, γίνεται ακόμα πιο επιτακτική.

Εκδήλωση/Συζήτηση Τετάρτη 11/6 : Η τροχαία εναντίον μας, αλλά οι δρόμοι μας ανήκουν

 

Το κείμενο της αφίσας:

Η Τροχαία, που έχει γεμίσει με μπλόκα τους δρόμους της Αθήνα, οι κάμερες, που στήνονται κατά εκατοντάδες για να διαπιστώνουν «έξυπνα» τις παραβάσεις, τα πρόστιμα, με ποσά μεγαλύτερα από το βασικό μισθό, η συγκοινωνιακή αστυνομία, που ετοιμάζεται για να περιπολεί στα τρένα και στα λεωφορεία, τα ντρόουνς και τα ελικόπτερα, που εποπτεύουν την κίνηση επί των οδών, τελικά οι νέες αυστηροποιημένες διατάξεις του ΚΟΚ, είναι μηχανισμοί που ΔΕΝ στοχεύουν στη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων, καθώς δεν ενδιαφέρονται για τις πραγματικές τους (κοινωνικές / ιστορικές) αιτίες.
Μιλώντας για «κοινωνικά ανεύθυνους» οδηγούς, τα μήντια φωτογραφίζουν τις φτωχές και τους φτωχούς, αφού έτσι και αλλιώς εμάς κατά βάση μπλοκάρει η Τροχαία. Συμβαίνει λοιπόν το αντίθετο: χάρις την εμπειρία, την ειδίκευση, την εφευρετικότητα και την ευαισθησίας μας, είμαστε εμείς που κρατάμε ζωντανές τις πόλεις – και είναι αλήθεια ότι οι πόλεις θα «πάγωναν», εάν εφαρμοζόταν ο ΚΟΚ στ’ αλήθεια, έστω για λίγες ώρες… Κρατώντας αυτή τη γνώση, κρατώντας τη γνώση των δρόμων και της πόλης, συνεχίζουμε να διατηρούμε το πλεονέκτημα έναντι των ελεγκτικών / κατασταλτικών μηχανισμών.
Η ΤΡΟΧΑΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ / αλλά οι δρόμοι μας ανήκουν
Εκδήλωση συζήτηση > Τετάρτη 11/6 20:00 στο Πάρκο Δρακοπούλου
Outsiders.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΝΕ.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΝΕ.

Οι κύριοι που χαμογελάνε ηλίθια έχουν συμφωνήσει πως για τα εθνικά τους επιχειρηματικά πλάνα είναι χρήσιμο, συχνά, να καίνε ζωντανά εκατοντάδες παιδιά.

Για να δουλέψει το πλάνο δεν χρειάζεται μόνο βόμβες: Χρειάζεται πανεπιστήμια με ερευνητικά που φτιάχνουν drones και μοντέλα ανίχνευσης πληθυσμών, ιδρύματα ερευνών για την τεχνολογία και την ανάπτυξη που σχεδιάζουν πολεμικά παιχνίδια και ελληνικές επιχειρήσεις που βγάζουν φράγκα επενδύοντας στην «στρατηγική εταιρική σχέση» των «δυο γαλάζιων και λευκών που συναντιούνται». Χρειάζεται όμως, πρώτα απ´ όλα και κόσμο να βγάζει τον σκασμό.

Τα γραφεία των πρωθυπουργικών χαιρετισμών ή των στρατηγικών σχεδιασμών των think tank είναι μακριά, είναι κοντά μόνο στις κάμερες των media. Τα σχέδια τους όμως  χτίζονται δίπλα στα πόδια μας. Και είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που δεν τα γουστάρουν -δεν είμαστε λίγοι και είμαστε παντού, Είναι κρίσιμο και είναι επείγον να τους το θυμίσουμε.

Για τα αδέρφια μας που διαδηλώνουν, καταλαμβάνουν σχολές, μπλοκάρουν δρόμους και λιμάνια στις μητροπόλεις της Δύσης, για τα αδέρφια μας που στέκονται περήφανα στην Παλαιστίνη.

 

 

 

Το μέλλον μας πολεμάει απέναντι στο μέλλον τους, στο τώρα | στην Παλαιστίνη, στην Αθήνα και παντού

Στη μια πλευρά έχουμε πλούσιους παλιάτσους που κυβερνάνε φτιάχνοντας A. I. βιντεάκια για τα σχέδια τους να κάνουν την Γάζα Ριβιέρα για πλούσιους δυτικούς και A. I. προγραμματισμένα drones για την αναγνώριση ανθρώπων για καταγραφή -ή βομβαρδισμό. Πολεοδόμους που σχεδιάζουν apps, λεωφόρους και φυλάκια για να εξαφανίσουν περιθωριακούς πληθυσμούς απ’ τους χάρτες. Κοινωνιολόγους που σχεδιάζουν βαριεστημένα τους τρόπους να υπάρχεις μέσα στα όλο και πιο αρρωστημένα, πολιτισμένα τους πλαίσια, με ψυχοφάρμακα, καραντίνες ή συρματοπλέγματα. Και στρατόμπατσους για όλα τα υπόλοιπα: σε δικάβαλα, σε πλοία στα σύνορα, ή σε τανκς.

Στην άλλη πλευρά υπάρχει ένας κόσμος που επιμένει να ζει. Που χτίζεται ξανά και ξανά, μιλάει τις γλώσσες που μιλάνε τα αδέρφια μας κάτω απ την πατησίων και στα σύνορα, οργανώνεται και διαφωνεί και μοιράζεται. Αρνείται να μετρηθεί σαν στατιστική αναλώσιμων απωλειών επειδή υπολογίζει και ποντάρει ο ένας στην άλλη.

Ένας κόσμος που, στο πέρασμα δεκαετιών στα συντρίμμια, έχει μάθει ότι ακόμα και χτυπημένος έχει πάντα νόημα να σημαδεύεις τα drones των από πάνω.

Έχει μάθει, όχι μόνο λόγω της βαρβαρότητας των εχθρών αλλά κυρίως λόγω του πείσματος των οικείων, ότι δεν είναι θέμα μόνο το πώς πεθαίνουμε αλλά και το πώς ζούμε.

Κι είμαστε μαζί τους.

Νίκη στο πείσμα της παλαιστινιακής αντίστασης

Πού κοιτάνε οι κάμερες που μπήκαν στο ΕΜΠ?

Σαν ψέμα, την πρώτη Απριλίου 2025, η πρυτανεία του ΕΜΠ τοποθέτησε τις πρώτες κάμερες
στην ιστορία του συγκροτήματος Πατησίων. Μετά την εκκένωση όλων των καταλήψεων και
αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, η live παρακολούθηση ήρθε να μας κάνει σαφές ότι οι
κανόνες έχουν αλλάξει. Σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που όπως και πολλά άλλα, μοιάζει όλο
και περισσότερο με Α.Τ, ξέρουμε πολύ καλά που κοιτάνε οι κάμερες:

Κοιτάνε τους φοιτητές που επιμένουν να ζουν εκτός του προδιαγεγραμμένου μάθημα,
κατανάλωση, εξεταστική, και δεν σκοπεύουν να γίνουν ειδικευμένοι ηλίθιοι
Κοιτάνε τις φοιτήτριες που δε τους χωράει η ψηφιοποιημένη ζωή και το τηλέ-
Κοιτάνε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που έχουν καταλάβει ότι το ίδρυμα είναι μια
βιτρίνα για μπίζνες, ερευνητικά και δουλειές για τους μπάτσους και τον στρατό.
Κοιτάνε όσο κόσμο αναδεικνύει την σκατίλα που παίζει καθημερινά μέσα στα ιδρύματα
Κοιτάνε όσο κόσμο ψήνεται και επιμένει να χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες το ίδρυμα, με
χίλιους μπάσταρδους τρόπους, άσχετους με τη λειτουργία της ακαδημίας.

ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

Σε μια πόλη που αναπλάθεται βίαια, μέσα σε ένα κράτος που οργανώνεται όλο και πιο
πολεμικά τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του, οι κάμερες είναι ένα από τα
εργαλεία του εσωτερικού πολέμου. Καταγράφουν και εξακριβώνουν διαρκώς το αν
συμπεριφερόμαστε με τους ενδεδειγμένους για τον δημόσιο χώρο, τρόπους. Μέσα σε μία
πόλη που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με φυλακή, Checkpoints Checkpoints
Checkpoints Checkpoints ξεκάθαρα ταξικούς και με όρους
συμμόρφωσης στη νομιμότητα.
Από τα smartphones των περαστικών, τις κάμερες στα σπίτια και στις πολυκατοικίες, μέχρι
τις κάμερες στους δρόμους και τις συσκευές αναγνώρισης προσώπου ενσωματωμένες στις
στολές των μπάτσων, το πλέγμα της πανταχού παρακολούθησης μας μαθαίνει καθημερινά
ένα πράγμα: Όποιες σχέσεις δε χωράνε στο tiktok, όποιες ζωές δεν προσομοιάζουν με
κατοικίδια, αλλά συνεχίζουν να συμβαίνουν έξω από τους 6 κωδικούς -με covid ή χωρίς-
είναι ανεπιθύμητες. Και σαν τέτοιες πρέπει να επιτηρούνται, να ρουφιανεύονται και να
καταστέλλονται πριν προλάβουν να γίνουν επικίνδυνες.

Οι κάμερες είναι αναπόσπαστο μέρος της προετοιμασίας των αφεντικών για τον έλεγχό μας
σε καιρούς πολέμου και ταυτόχρονα είναι και δείγμα του φόβου τους για όσες τον
αρνούμαστε. Ας προετοιμαστούμε κι εμείς λοιπόν, Ας γίνουμε αυτό ακριβώς που
φοβούνται ότι θα γίνουμε.