// γκράφιτι με ρολά από Antifa Lab+Outsiders
Έχει πάει με τα πολλά 02:00, τα κοντάρια με τα ρολά κινούνται ήδη παλλόμενα πάνω-κάτω, τα γράμματα έχουν αρχίσει να σχηματίζονται από τα δεξιά προς τα αριστερά, οι τσίλιες είναι στις θέσεις τους. Το όλο θέμα για αυτές που βάφουν είναι να γίνει η δουλειά με κυνικότητα, σαν να μην ήταν δηλαδή σκαρφαλωμένες σε μια ταράτσα. Οι μπλε φάροι κάνουν ανά στιγμές τις εμφανίσεις τους αλλά «το βασικό θέμα είναι οι ρουφιάνοι» όπως με αυτοπεποίθηση σχολίασε ένας βετεράνος των rooftops. «Δεν πολεμάμε για τ’ αφεντικά» είναι αυτό που συμφωνήσαμε να γραφτεί. Δηλαδή, όσο περνάει απ’το χέρι μας, τα σχέδια του ελληνικού κράτους στον παγκόσμιο πόλεμο, τα σχέδια για τον πόλεμο ενάντια στην πολυεθνική εργατική τάξη «του», να πάνε κουβά – ή έστω να μην βρουν κανένα δρόμο στρωμένο. Στην Βοσνία, στην Παλαιστίνη και στα σύνορα, το εθνικό συμφέρον είναι από καιρό βουτηγμένο στο αίμα «των άλλων».Περασμένες 02:30 και το κομμάτι έχει πάρει μορφή: «Ι5» φαίνεται έντονα πλέον από μακριά. Τι περίεργο πράγμα και αυτό, να καταλήγουμε να βάφουμε την ονομασία ενός κρατικού πιστοποιητικού στον τοίχο, ακριβώς για να δηλώσουμε ότι είμαστε στην απέναντι μπάντα και να δώσουμε δύναμη στους ανθρώπους μας που αρνούνται την θητεία. Στην απέναντι μπάντα: δηλαδή όχι από αυτούς που ψάχνουν σε τίτλους ειδήσεων ευκαιρίες να κάνουν αντιπολίτευση. Αλλά από αυτούς και αυτές που πριν κανένα δίχρονο διαδήλωναν λίγους δρόμους πιο πάνω με σύνθημα «όποιο χέρι σηκώνεται πάνω σε « «ούτε μία ώρα στο στρατό». Τελικά, δίνεται μάχη σε αυτή την πόλη και είναι καθημερινή και είναι αθόρυβη και έχει πείσμα. «Και να στο πω κι αλλιώς, σκέψου μία πόλη χωρίς αντιφασιστικές αφίσες, χωρίς τα σπρέι και τα ρολά μας, χωρίς τις διαδηλώσεις και τα μαζέματά μας, χωρίς τις μουσικές μας. Αυτή θα ήταν σίγουρα μία πόλη που έχει χαθεί.» είχε σημειώσει η Ε. πριν κάποιες μέρες σε μια συνέλευση – και, ομολογουμένως, είχε ένα καλό point.
Today is 03:00. Θα μπορούσε και νωρίτερα αλλά οι γκραφιτάδες είναι ψείρες ώρες-ώρες και κάθονται στο τέλος να πειράξουν τις λεπτομέρειες. Μαζευόμαστε, φορτώνουμε το αμάξι και σπάμε. «Πω φίλε, ξυπνάω σε τρεις ώρες για δουλειά. Αλλά δε γαμιέται, πρώτη φορά θα είναι που θα πάω σε αυτή την κατάσταση;» Ο οδηγός του αμαξιού φυσάει τα χνώτα του στην πίσω όψη ενός CD, το σκουπίζει με τη μπλούζα και το βάζει να παίξει: το μοντέλο αυτό είναι εικοσαετίας και βάλε, ευτυχώς να λέμε που δεν παίρνει ακόμα κασέτες. «Κλασικός oλντ-σκουλάς, τί θα έβαζε» παρατηρεί ο Μ. κρυφο-γουστάροντας με το κομμάτι που μπήκε: “There’s a war going on outside no man is safe from…”