ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΝΕ.

Οι κύριοι που χαμογελάνε ηλίθια έχουν συμφωνήσει πως για τα εθνικά τους επιχειρηματικά πλάνα είναι χρήσιμο, συχνά, να καίνε ζωντανά εκατοντάδες παιδιά.

Για να δουλέψει το πλάνο δεν χρειάζεται μόνο βόμβες: Χρειάζεται πανεπιστήμια με ερευνητικά που φτιάχνουν drones και μοντέλα ανίχνευσης πληθυσμών, ιδρύματα ερευνών για την τεχνολογία και την ανάπτυξη που σχεδιάζουν πολεμικά παιχνίδια και ελληνικές επιχειρήσεις που βγάζουν φράγκα επενδύοντας στην «στρατηγική εταιρική σχέση» των «δυο γαλάζιων και λευκών που συναντιούνται». Χρειάζεται όμως, πρώτα απ´ όλα και κόσμο να βγάζει τον σκασμό.

Τα γραφεία των πρωθυπουργικών χαιρετισμών ή των στρατηγικών σχεδιασμών των think tank είναι μακριά, είναι κοντά μόνο στις κάμερες των media. Τα σχέδια τους όμως  χτίζονται δίπλα στα πόδια μας. Και είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που δεν τα γουστάρουν -δεν είμαστε λίγοι και είμαστε παντού, Είναι κρίσιμο και είναι επείγον να τους το θυμίσουμε.

Για τα αδέρφια μας που διαδηλώνουν, καταλαμβάνουν σχολές, μπλοκάρουν δρόμους και λιμάνια στις μητροπόλεις της Δύσης, για τα αδέρφια μας που στέκονται περήφανα στην Παλαιστίνη.

Το μέλλον μας πολεμάει απέναντι στο μέλλον τους, στο τώρα | στην Παλαιστίνη, στην Αθήνα και παντού

Στη μια πλευρά έχουμε πλούσιους παλιάτσους που κυβερνάνε φτιάχνοντας A. I. βιντεάκια για τα σχέδια τους να κάνουν την Γάζα Ριβιέρα για πλούσιους δυτικούς και A. I. προγραμματισμένα drones για την αναγνώριση ανθρώπων για καταγραφή -ή βομβαρδισμό. Πολεοδόμους που σχεδιάζουν apps, λεωφόρους και φυλάκια για να εξαφανίσουν περιθωριακούς πληθυσμούς απ’ τους χάρτες. Κοινωνιολόγους που σχεδιάζουν βαριεστημένα τους τρόπους να υπάρχεις μέσα στα όλο και πιο αρρωστημένα, πολιτισμένα τους πλαίσια, με ψυχοφάρμακα, καραντίνες ή συρματοπλέγματα. Και στρατόμπατσους για όλα τα υπόλοιπα: σε δικάβαλα, σε πλοία στα σύνορα, ή σε τανκς.

Στην άλλη πλευρά υπάρχει ένας κόσμος που επιμένει να ζει. Που χτίζεται ξανά και ξανά, μιλάει τις γλώσσες που μιλάνε τα αδέρφια μας κάτω απ την πατησίων και στα σύνορα, οργανώνεται και διαφωνεί και μοιράζεται. Αρνείται να μετρηθεί σαν στατιστική αναλώσιμων απωλειών επειδή υπολογίζει και ποντάρει ο ένας στην άλλη.

Ένας κόσμος που, στο πέρασμα δεκαετιών στα συντρίμμια, έχει μάθει ότι ακόμα και χτυπημένος έχει πάντα νόημα να σημαδεύεις τα drones των από πάνω.

Έχει μάθει, όχι μόνο λόγω της βαρβαρότητας των εχθρών αλλά κυρίως λόγω του πείσματος των οικείων, ότι δεν είναι θέμα μόνο το πώς πεθαίνουμε αλλά και το πώς ζούμε.

Κι είμαστε μαζί τους.

Νίκη στο πείσμα της παλαιστινιακής αντίστασης